Siya ang susunod na “Aga Muhlach”!

Siya nga ba talaga? More than charm and looks, John Lloyd is really a good actor. Well, maybe the BEST ACTOR of his generation in show business.

Nakasanayan ko siyang tawaging “Yuri”. Yun kase ang pangalan niya sa isang teleseryeng Kay Tagal Kitang Hinintay kasama si Lorna Tolentino at syempre si Bea Alonzo kung saan siya ay isang abogado. Naaalala ko pa nga noon, sabi ko sa mga kaibigan ko noong college, tawagin nila akong “Summer” kasi iyon ang pangalang ginamit ni Bea para maitago ang katauhan niya sa teleserye.

Kinahiligan ko na talaga si Yuri noon pa man, kahit na noong Coolits pa siya kasama si Marc Solis at Kristoffer Peralta lalo ko siyang nagustuhan sa Tabing-Ilog bilang Rovic kasama ni Kaye Abad. Naalala ko rin siya sa teleserye nila ni Juday na Sa Puso Ko Iingatan Ka, grabe ang galing nya doon, kapatid sya ni Judy Ann don. ANg galing niyang umiyak. Sabi ko nga, siya ang girl version ni Juday. Tapos sunod-sunod na ang kanyang mga teleserye at pelikula, lahat ng iyong ay kapuri-puri ang kanyang kagalingan sa kanyang trabaho. Hindi ko rin dapat palagpasin ang performance niya sa Dubai kasama si Claudine Barretto at Aga Muhlach at recently sa In My Life with Vilma Santos at Luis Manzano. Dito nya napatunayan na hindi niya kailangan ng love team upang purihin at maging mas magaling sa kanyang larangan. Pero syempre bagay rin siya sa mga babaeng nakakasama niya lalo na ni Bea Alonzo. Napatunayan niya ring hindi lang siya sa drama magaling. Isa rin siyang magaling na komedyante. Nakakasabay siya sa napakagaling na si Vhong Navarro.

Bukod pa sa kanyang acting ability, siya lang ata ang artista na hindi nakakaasar na magsayaw kahit alam mong hindi siya kagalingan. Marahil, ito ay dahil aminado naman siya at kaya niyang pagtawanan ang sarili niya. Ibig kong sabihin hindi siya maarte o namimili. Hindi siya takot makipagsabayan kay Billy Joe, Vhong at Luis na mag show down . Hahaha! In fact, nakakaaliw siyang panoorin bilang Kanto Boys sa ASAP. Siya rin ang tipo ng artistang hindi kailangan magpalaki ng katawan o gumawa ng malaking issue para sumikat at panoorin at suportahan ang mga show. Kahit na anong paninira ang ibato sa kanya, parang walang epekto sa karera niya.

Marunong din siyang sumagot sa mga interbyu. May mga sense ang sinasabi niya at mukhang hindi siya plastik at kahit nagyayabang siya, parang okay pa rin . Kahit nga kanino mo siya ipartner, parang makukuha niya ang simpatya ng mga manonood. Di ba nga sa Wowowee, siya ang pinapalit kapag wala noon si Willie? Siguro, malakas talaga ang karisma niya sa masa.

Hindi man siya magaling kumanta at sumayaw tulad ng iba, hindi siya ganon katangkad, wala siyang perpektong abs pero lahat kaya niyang pataubin dahil sa kakaiba niyang dating. Si Yuri talaga ay walang katulad…

Sige, INGAT!!!

Tama nga at magulo ang mundo. May mga bagay talagang kahit anong pako mo sa pader, mahuhulog at mahuhulog, mawawala na lang at hindi talaga tutugma ayon sa ninanais mo.

Isa akong taong malaya. Gagawin ang gusto at naisip na tama o dapat. Paplanuhin ng maayos ang mga bagay na gustong makamit. Hindi titigil hanggang hindi mapasakamay ang bagay na ninanais. Hindi ako spoiled brat kundi ako ang taong may paninindigan at may malaking tiwala sa sarili. Hindi ako mayabang pero alam kong kaya kong gawin anuman ang aking isipin. Naniniwala akong walang impossible basta sa Diyos mo itinaas ang lahat. Marahil nga mayabang ako, mayabang ako sa aking Panginoon na alam kong laging nakaagapay at hindi Niya ako kailan man bibigyan ng pasaning hindi ko kakayanin.

At dahil sa mga bagay na akala kong lahat ay matutupad at mangyayari, mahirap tanggapin na minsan hindi “OO” parati ang sagot sa ating mga panalangin. Kahit anong plano at kagustuhan mo, iba ang mangyayari. Minsan depresyon ang katapat nito pero kailangan maging matatag, malay mo naman ang sagot pala ni Bro ay “sandali lang” o “wag muna ngayon”. Hindi natin alam ang plano Niya ngunit ang pinakaperpektong plano ay hindi sa atin manggaling kundi sa Nakakataas.

Ako marami akong pinangarap at inasahan na mangyayari, marami akong pinaghandaan ngunit hindi lahat ay natupad at umayon sa agos. Hanggang ngayon may mga tanong pa rin sa aking isipan. Minsan nga sinisisi ko pa ang aking sarili. Tao lang ako, maraming tanong, marunong masaktan at kung minsan natatakot at bumibigay din pero siguro ang mahalaga alam kong lahat ay may dahilan. Yun lang ang pinanghahawakan ko tapos okay na naman ako pero syempre dahil sa tao lang, minsan ako’y naguguluhan.

Mahal ako ng Diyos at hindi Niya ako pababayaan kaya ano man ang dumating, sunud-sunod man muli ito, lahat ay kakayanin ano man ang suungin.

Masyado akong mayabang na pakiramdam nga siguro ng ibang tao ay wala akong inuurungan at lahat ay kakayanin ko. Sa ganitong mga bagay, natuto akong magtago ng aking nararamdaman. Naranasan kong maging emosyonal pero ng bago ako tumuntong ng 18, ipinangako kong iyon ay bubuwagin ko sa aking sistema. Mula noon, hindi ko basta-basta ipinapakita ang aking mga nararamdaman maski sa aking mga kaibigan. Lagi akong maayos at walang problema, iyon ang tingin nila. Isa akong taong kayang tumulong sa kahit sino pa. Matapang ako… matatag. Iyan ang alam nila. Mahirap akong humingi ng tulong. Maglalabas lang ako ng sama ng loob kung sobra-sobra-sobra na.

Pero hindi rin pala maganda ang maging ganoon. Pakiramdam ko tuloy hindi lang ako mayabang, plastic pa kung minsan. Napansin ko rin na mas masasaktan ka kapag inipon mo lahat at minsanan lang maglabas ng nararamdaman… ng sakit at pighati sa buhay. Naging mahirap din akong makalimot sa mga bagay na nagawa sa akin. Madali akong mawalan ng tiwala sa tao lalo na sa mga taong hindi ko naman masyado “close”. At ang masama pa, kahit hirap na hirap na ako, wala ng nakakaramdaman na hindi talaga ako okay. Pakiramdam ko tuloy, isa akong payaso na hindi na marunong ngumiti sa likod ng mga tao.

Pero lahat naman nababago. Minsan ganoon pa rin ako, mapagtago sa aking nararamdaman. Piling-piling tao lang ang aking mga pinagsasabihan. Oo, marami akong kaibigan pero hindi ko talaga kayang ibulalas ang sakit at pighating nararamdaman. Isa naman talaga sa dahilan ay dahil na rin sa ayoko silang mag-alala. Ayoko kasi na may namomroblema ng dahil sa aking nararamdaman.

Minsan mali ito pero ito marahil ang aking gusto. Kakayanin ko kase ang lahat maging kalmado, maayos at maligaya lang ang mga taong mahal ko. yan siguro ang hirap sa ibang tao… tatanga-tanga minsan ang ulo. Pero pinagmamalaki kong ganito akong klase ng tao… mayabang man, plastic man pero ito’y para sa kapakanan din ng ibang tao at lagi akong naniniwala na matapang ako, kaya ko ang lahat ng bagay sa mundo dahil laging nakaagapay sa akin si Bro!

Isa sa pinakamasayang bahagi ng buhay ko ay nang ganap akong maging isang Ina.

Pinangarap ko talagang maging isang ina. Ito ang pangarap na hindi ko kailanman binitawan at sadya kong pinaghandaan. Noong ako’y dalaga pa, ipinagdarasal ko talaga sa Panginoon na ihubog ako bilang isang mabuting tao upang mapaghandaan ko na maging isang magulang sa takdang panahon. Dinadalangin ko rin ang isang anghel na magiging anak ko at ang paghahanda sa magiging ama niya. Naniniwala kase ako sa kapangyarihan ng pagdarasal kaya noon pa ma’y dinadalangin ko na ang mga ganitong bagay.

Nangarap ako ng simpleng buhay na may masaya at malusog na pamilya balang araw. Hindi ko kailanman pinangrap na magroon ng napakarangyang pamumuhay bagkus dinalangin ko sa Maykapal na bigyan ako ng normal at maayos na buhay kasama ang pamilyang pinapangarap ko.

Isang araw nalaman kong magiging ina na pala ako, napakasaya ko noon. Alam kong handa na ako bilang isang magulang. Hindi ako nagkulang ng panalangin sa Panginoon. Naging komplikado ang aking pagbubuntis. Hindi siya gaano lumalaki sa aking sinapupunan. Labis akong nag-alala dahil lahat naman ay ginawa ko para maging malusog at maayos ang pinakahihintay kong anghel. Hanggang sa siya ay lumabas. Malusog at walang komplikasyon ngunit hindi tulad ng ibang bata, siya ay munti at payat.

Saan ako nagkulang? Ano ang aking nagawa at hindi nagawa? Bakit siya pa?

Mga tanong na namalagi sa aking isipan sa loob ng matagal na panahon. Sinisi ang aking sarili. Bagay na naging troma at depresyon.

Ano nga ba ang nagyari? Wala syang sakit. Maayos sya. Hindi matamlay. Aktibo habang lumalaki. Mabilis makaintindi at magsalita. Lumakad ng maayos at lumaking masiyahin at bibo. Ano pa nga ba ang ikinakatakot ko?

Sa una niyang taon, lahat na ata ng laboratory test ay ginawa sa kanya. Sa tuwing kukunan sya ng dugo at i-e-x-ray ako ang nasasaktan. Pagkuha ng ihi ay pahirapan. Pag-eksamin sa kanyang katawan ay nakakahabag tignan ngunit wala kong magawa dahil ito’y para rin naman sa kanya. May mga panahon ding hindi ako pumupunta sa doktor para kumunsulta. Tila baga’y ako’y na-troma sa mga hinala ng doktor sa sakit ng aking prinsesa. Sa awa ng Diyos wala sa kanilang tumama, lahat ng eksaminsayong ginawa ay normal ang resulta ngunit sadyang maliit at payat lang siya.

Kakaiba man ang aking anak alam kong makakayanan niya ang mundong mapanghusga. Ngunit ang pighai ng isang ina ay hindi mawawala lalo na at alam mong lahat ay iyong ginawa at hindi ka naman nangarap ng sobra-sobra sa pagkakaroon ng maayos na pamilya.

Hanggang ngayon mabagal ang kanyang paglaki at inoobserbahan sya ng isang espisyalista. Kahit masakit gusto kong malaman kung ano ba talaga ang problema, kahit mahirap tanggapin gusto kong masuri siya upang maagapan kung ano man ang pwede kong magawa.

Ang pagiging ina ang pinakamahirap na propesyon sa mundo… walang pahinga… walang oras… walang hindi gagawin… walang hindi isasakripisyo ngunit ang pagiging ina ang pinakamaligaya at pinakamahalagang propesyon na nagampanan ko… ito ang bagay na kailanman ay hindi ko ipagpapalit. Ang pagiging ina ko ay hindi matatapos ano mang mangyari sa buhay ko dahil ang pagiging ina ang bumubuhay sa pagkatao ko.

Mahal na mahal ko ang anak ko at lahat ay isusuko ko… lahat ay gagawin ko… yan ay hindi magbabago hanggang sa pagdating ng kamatayan ko.

Napanood ko ang Wonder Mom noong nakaraang Sabado at nakakaantig ang mga ipinalabas nila. Mga bagay na nagpaluha at kumurot sa aking damdamin. Mga karanasang nagpaantig ng puso ko’t isip. Mga taong kahanga-hanga at kaawa-awa.

Isa akong biktima ng Bagyong Ondoy. Bahay naming halos lumubog sa tubig baha. Buhay nami’y muntik ng mawala. Kabuhayan nami’y tuluyang nasira. Pero naniniwala akong hindi iyon ang dahilan upang tumigil sa pagtulong sa mga nasalanta. Noong mga nakaraang araw, ninais kong mag boluntir sa Sagip Kapamilya ngunit telepono’y puro busy talaga pero nagpatuloy pa rin ako hanggang sabi sa news hindi raw tuloy ang paggawa ng mga boluntir sa mga araw na nabanggit dahil sa paparating na bagyo pagkatapos ng Ondoy- si Pepeng.

At sa panonood ko nga ng Wonder Mom, napaisip ako at inusig ng konsensya para kasing kulang pa ang aking nagawa. 3 araw pagkatapos ng bagyo binisita ko ang aking mga dating kapitbahay na ayon sa balita ay lubos na nasalanta. Salamat sa Diyos at okay naman sila pero nag-abot pa rin ako ng unti nilang mami-miryenda. Nagbigay rin ako ng lumang damit sa mga nasalanta. At nangakong magbibigay ng unting makakain sa mga batang tinutulungan ng mga madre na nabiktima. Ngunit pakiramdam ko’y ito’y kulang pa. Para bagang, may dapat pa akong gawin sa ating mga kababayan. Tumawag ulit ako sa Sagip Kapamilya. Busy na naman. Marahil, hindi na sila tumatanggap ng boluntir dahil hindi na rin naman nababanggit sa balita at nag-fa-flash sa mga palatastas sa Kapamilya kaya daup-palad at pikit-matang nanalangin sa Poong Dakila. Ipinagdasal mga taong hanggang ngayon ay naghihinagpis dala ng unos na sinapit.

Marahil nga, mayroon pa akong magagawa, hindi man ngayon pero alam kong bubulungan ako ng Diyos upang mas makapaghatid pa ng mga tulong hindi lamang sa mga biktima ng bagyo kundi sa mga tao sa mundo lalo na sa bayan ko.

Panginoon, salamat po sa buhay na ibinigay Mo!

Nalilito ako…
sa kung ano ang gusto ko
bagay na kinaiinisan ko
hindi mawari sa totoong nais
ng pusong puno ng hinagpis.

Nalilito ako…
sa ikot ng mundo
sa mga nangyayari rito
gulong-gulo at nakakabaliw
oo tama, minsa’y hindi na nakakaaliw.

Nalilito ako…
sa mga taong nasa paligid
animo’y mga nagmamasid
mga mata’y nakatingin
mga ngipi’y may pangil.

Nalilito ako…
sa nararamdaman ko
gusto ng pagbabago
ayaw sumuko
ano nga ba ang nasa puso ko.

Mahilig ako sa litrato, larawan, kodakan, pitsur, kamera, potograpiya at ano pa mang may kinalaman dito.

Wala akong kamera. Ang kamera kong di-film pa ay sira na. Ang kamerang pinadala ng kapatid ko ay nangangamba pang makalas na. Ang cellphone kong may kamera ay nanakaw pa. Hay! Ang sarap ng buhay talaga .

Mula pagkabata sa lahat ng okasyon may natatabi akong larawan bilang alaala. Minsan naroon ako, minsan mga kamag-anak o mga kaibigan o maging mga nakilala lamang na kung sino. Lahat ng iyon ay may isang dakot ng alaala- masaya man o may luhang kasama. Mahilig din akong kumuha ng larawan, mga bagay na simple at kakaiba, mga larawan ng taong nakasimangot o nakatawa, mga larawan ng taong kakilala o nadaan lang sa kalsada, kalikasang maganda o nasira na. Mayroon din akong mga larawang kinuha mula pagkabata hanggang sa pagkadalaga- binyag, kaarawan, bakasyon, outing, debut at kung anu-ano pa.

Ngayon ay wala na.

Lahat ng larawang iningatan at tinuring na yaman na nakatipon at laging dala-dala ay nabasa at naglaho na.

Ang mga bagay na kailanman ay hindi na maibabalik ay nasa alaala na lang talaga, wala ng maipapakitang larawang kayganda. Ano nga ba ang aking magagawa? Lubog sa tubig at putik ng madatnan ang mga larawang pinagka-ingat ingatan upang sana ay ibahagi sa susunod na henerasyon ng aking lahi.

Ngunit…

Wala na… wala na….

Sa lahat ng nawalang bagay sa aking buhay ng dahil sa bagyong nagdaan, hindi ko masukat ang panghihinayang na naramdaman sa mga larawan kong itinuturing kong yaman.

Wala na… wala na…

Ngunit wala na talaga akong magagawa kundi magpaalam sa mga bagay na nasira at nawala…

Korni man pero…

Paalam na mga litrato kong mahal!