Minsan ako’y nag-aabang ng masasakyan. Sobrang traffic at dami ng tao. Uwian kasi. Umulan pa kaya dumoble ang tao sa daan. Sa hindi mawaring dahilan, sa Pilipinas, unting ulan, lolobo at lolobo ang dami ng tao na magsasanhin ng pagka-istranded ng marming tao at sanhi ng walang kamatayang traffic. Sa aking pag-aabang, maswerte ako’t may bumaba sa aking harapan. Dali-dali akong sumiksik sa kakapiranggot na espasyo ng upuan. Walong piso ang pasahe ngunit tila pang anim na piso lang ang dapat kong bayaran. Pero ano pa nga ba ang gagawin ko kundi magtiis at humawak upang hindi mahulog kapag pumreno si Manong na halos gripo ang pawis sa maghapong pagmamaneho.

Sa aking nasakyan, karamihan ay estudyante ang pasahero. Nasa kolehiyo marahil. Hindi ko gawaing makinig sa usapan ng may usapan ngunit hindi mo naman maiwasan sa lakas ng boses ng mga kabataan. Dahil sa traffic, halos buong istorya ay aking napakinggan. Unang saklaw ay ang mga guro nila, hay naku, sadya nga bang kagalit lagi ng estudyante ang mga istriktang guro? Talamak ang kopyahan, at kung manglait ng maestra ay akala mo’y siya ang pinakamagandang tao sa balat ng lupa. Grabeng manghusga! Pangalawang pinag-usapan ay ang kanilang pag-iinuman. Tumotoma sila sa kasagsagan ng sikat ng araw? At may klase pa sila? Nakakamangha at nakapagtataka. Paano nila ito nagawa? Kanya-kanya silang plano at payo kung paano ang gagawin para hindi mahalatang sila ay lasing pagdating sa tahanan.

At ang pangatlo at panghuli ay ang tungkol sa kanilang buhay pag-ibig. Hindi ako makapaniwala sa naririnig. Mga kabataang edad 19 pababa, pinag-uusapan na ang ganung mga bagay. Isa akong modernang Filipina ngunit sa aking palagay ang mga bagay na tulad ng paglalambingan nyo ng nobyo nyo ay dapat namang isikreto. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit may mga taong ganyan. Marami rin akong mga kaibigan at kakilala na halos ibahagi at idetalya na ang mga ganyang bagay pero ako pa rin ay napapatunganga kapag nakakarinig ng ganyan, nagtatanong kung mali ba talaga o okay lang ang ganitong usapan. Marahil masyado lang akong sensitibo sa ganitong paksa.

At marahil nga, nagbago na ng tuluyan ang takbo ng buhay ng karamihan…

Marahil nga, sa ganitong usapan, depende kung ano ang iyong pagtanggap at pananaw.

Iba’t ibang tao. Iba-iba ang pananaw.

Iba’t ibang usapan.

May darating na isang bagay na di mo inaasahan. Makikita mo’t ‘di mo malilimutan. Matatandaan mo at ‘di mo makakalimutan habang buhay.

Sa isang pagkakataon.

May tao kang makikilala. Darating ng di mo inaasahan. Darating at ‘di mo na iiwan. Pagkatao niya’y tumatak. Puso mo’y biglang naiwan sa taong ‘di mo kailanman napanaginipan.

Bigla.

May mga bagay na hindi mo maintindihan. Mga bagay na ayaw mong intindihin. Mga bagay na hindi mo kailangan pag-isipan. Mga bagay na naririyan ngunit ayaw mong pakialaman.

Pagkatapos.

Wala kang maramdaman. Wala kang magawa. Wala namang nangyayari.

Patutunguhan.

Wala…

Luha? Luha ng kasiyahan. Luha ng pighati. Luha ng tagumpay. Luha ng pagkabigo.

Luha. Mahiwagang tubig na dumadaloy sa iyong mata na may iba’t iabang emosyon na tanging sarili mo lamang ang nakakaalam kung ano.

Minsan ninanais kong lumuha ng lumuha dahil sa aking dinadala. dinadalang hindi masabi sa kahit kanino. Wala naman kasing makakaintindi, walang gustong makinig. Wala. Wala. Wala. Luha. Bagay na hindi na makikita sa akin ng iba ngunit pag lahat ay nakatalikod na, kapag madilim na at wala ng nakakakita, heto ako’t parang istupida, luha’y ‘di mapigil, luha ay naniningil. Luha. Luha ng tamis, ng pighati, ng kaligayahan, ng sakit. Luha ng pait, luha ng sugat, luha…

Minsan ang luha ay mas magandang pigilin. Ang luha ay minsan mas maiiging sarilinin. Mahirap magpaliwanag. Mahirap na may umintindi.

Ang luha… mas magandang dalhin ng nag-iisa… sa puso, sa isip, alam mong ikaw lang ang iintindi.

Masakit.

Puso ko’y nagdurugo. Mata ko’y lumuluha. Pakiramdam ko’y nagsisiklabo. Katawan ko’y nanghihina. Hininga ko’y nangangapos. Buhay ko’y nauupos.

Masakit.

Ano nga bang nagawa ko. Wala akong matandaan. Pakiramdam ko tuloy mundo ko’y gumuguho. Walang makapitan. Walang masilungan.

Masakit.

Nasaan ka? Bakit ako iniwan? Ano ang dahilan?

Masakit.

Mas masakit dahil alam kong nakikita mo ako. Alam kong malapit ka lamang.

Mas masakit pa sa mas masakit.

Dahil alam ko ang dahilan at ako lamang ay nagbubulag-bulagan. Alam ko ang totoo at dapat kong tanggapin. Ayokong magising. Ayokong uliratin. Ayoko. Ayoko. Ayoko.

Masakit.

Oo.

Mas masakit pa sa mas masakit.

Inilathala sa pamamagitan ng WordPress for BlackBerry.

Puso’y umaapaw,
Damdami’y humihilagpos,
Utak ko’y tila sasabog.

Kilos na hindi mapakali,
Paninging nagdidilim,
Bulong na walang patid.

Saan patutungo,
Sino ang tatakbuhan
Ano ang gagawin.

Hindi masabi.
Hindi masabi.
Hindi masabi.

Posted with WordPress for BlackBerry.

Hindi ibig sabihin nitoy una mong nakarelasyon o una mong nakatagpo. An unang pag-ibig ay ang kauna-unahang tao na minahal mo ng lubos na higit pa sa inaakala mo. Maari siya ay ang pang-apat mong kasintahan o pang-pito. O maari rin namang siya ang huli at iyong nakatuluyan.

Masarap umibig, masarap ibigin at lalong masarap ang tunany na pag-ibig. Sabi ng iba, ang unang pag-ibig ay hindi kailanman nalilimot.. hindi kailanman nawawala. Marahil totoo, sa aking pananaw, ang pag-ibig ay hindi nawawala, hindi nauubos, hindi nalilimot. Nanatili ito sa pusong nagmamahal at sa puso ng nagmahal. Ang pag-ibig ay hindi nagmamaliw bagkus nahihigitan lamang ng bagong pag-ibig ngunit ang ligaya at pait ay mananatili ngayon at kailanman.

Sa unang pag-ibig, marami kang maaalala, ang iba’y nanghihinayang, ang iba’y nahihiya at ang iba’y hindi maka-move on. Iba’t ibang damdamin, iba’t ibang paniniwala ngunit ang tamis ng unang pag-ibig ay mananatiling alaala. Alaala ng kahapon, alaala ng mga bagay na nawala at lumipas, alaala ng araw na may mga kakaiba kang nagawa’t napatunayan, alaala ng taong nagpangiti at nagpatibok sa puso mong nananahimik. Ang pait at ligaya, ang araw at oras, ang kwentuhan at iyakan, ang love song at tawagan, ang date at tagpuan, ang pangako at awayan, ang pagsagot at paglisan… ang lahat ng iyan ay mararanasan sa unang pag-ibig na nakakatuwang balikan.